Kirli siyasetin, Güç zehirlenmesi yaşayanların İçinde rengarenk açan bir çiçekti!!
Sırrı Süreyya Önder
O yüzden Ahmet Arif'in şu şiiriyle başlamak istiyorum yazıma,
Seni, anlatabilmek seni.
İyi çocuklara, kahramanlara.
Seni anlatabilmek seni,
Namussuza, halden bilmeze,
Kahpe yalana.
...Biliyordu sesini değil sözünü yükseltmeliydi; çünkü gök gürültülerinin değil yağmurların yaprakları yeşerttiğini!
Onu, söylediklerinden çok söyleme biçimiyle severdik. Çünkü O, sadece sözü değil, tonu da çok iyi ayarlayan bir siyasetçi, sanatçı entelektüeldi. Konuşmaları güldürür ama bir o kadar da hüzünlendirirdi. Sözü eğip bükmeden ama sözü de yumuşatarak konuşurdu bilgece. Yıkıcı değil yapıcı derin bir dille.
Mecliste Konuşulanları hiç bir zaman duymadım anlamadım “neden mi?! 'çünkü genelde gürültülü bir yerdir. Çoğu vekil “meclis kürsüsünü sahne” olarak görür, sadece bağırışları duyulur genellikle ama O, hiç bir zaman o havaya kapılmadı hem de hiç...
Ne zaman konuşsa bazen Cemal Süreya, Nazım, Ahmet Arif olurdu; çünkü halkların sesini duyurmanın yoludur aslında yüksek yerde alçak sesle konuşmak..
Biliyordu sesini değil sözünü yükseltmeliydi insan. Çünkü gök gürültülerinin değil yağmurların yaprakları yeşerttiğini! Çünkü onun için siyaset, kavga etmek değil ses olabilmekti. O, bu toprakların vicdanıydı, halkın nabzını tutan değil, kalbi halkıyla atan çok nadir siyasetçilerden biriydi. İdeolojisi ne olursa olsun, onu dinlerken mecliste sessizlik olurdu; çünkü onun sesinde samimiyet vardı, biz duygusu vardı.
Gülerken düşündüren adam!
Aristoteles gülmeyi toplumsal boyut üzerinden ele alır gülmenin, ona göre abartılamayacak kadar olsa da bir de toplumsal yaşamı düzenleyen bir boyutu da vardır: haksızlık yapanları gülme yoluyla hizaya getirme ya da başka bir deyişle pasif olarak toplumsalı öğretmek durumu.
Henri Bergson da gülmenin yalnızca bireysel bir tepki değil, aynı zamanda bir toplumsal düzeltme mekanizması olduğunu savunur. Ona göre gülme, toplumsal normlara uymayan bireyleri düzeltici bir işlev görür. Sırrı Sürreya Önder’in espri anlayışı da Aristo ve Bergson’nun görüşlerini destekler niteliktedir. Onun için gülmek, toplumsal düzenleyici ders verir nitelikte bir araçtı. Mizahı da eğlence aracı olarak değil, ukalaca değil ironik bir dille, güldürürken hem eleştir hem de düşündürürdü.
Gülcan IRMAK