Kara Kış
Geldi yine kara kış umutlarım baharken
Hiçbir çiçek açmaz ki yaprağı kül olurken
Yağan dolu ve karda kol kanat kırılırken
Görmez oldum güneşi nefesim daralırken
Bülbül çoktan terk etti sende git Anka kuşu
Gitmeden öğret bana küllerinden doğuşu
Beni baş başa bırak bu ap ayaz kışımla
Vuruyor suratıma tipi yine hışımla
Sen bahçenin gülüsün sensiz bahçe ne gülsün
Sakın kendin bırakma bahara yine gülsün
Köklerin hala dimdik bu toprağın altında
Kara kış deme kar'a bu bembeyaz ortamda
Gel yine Anka kuşu inan gözüm yollarda
Bu döngü devam eder bu gökyüzü altında
Küllerime söz verdim köklerimden doğacam
Gelen bütün dertleri acılarda boğacam
Minnet eylemek yoktur benim anlı şanımda
Hiçbir derde aldırmam volkan kaynar kanımda
Umutları unuttum köhne bir barınakta
Yaradanım var benim..! sen kimsin ki yanımda....
Necati Köse
