2015 yılının Mart ayında, henüz 3 yaşındayken Tunceli-Erzincan karayolunun 45. kilometresinde, babasının kullandığı aracın Pülümür Çayı’na uçması sonucu kayboldu. Aradan 11 yıl geçti. Rümeysa’dan bir daha haber alınamadı.
Bugün Rümeysa yaşasaydı 14 yaşında olacaktı.
İnsan ister istemez aynı soruyu yeniden soruyor:
O gün o yolda yeterli bariyer olsaydı, Rümeysa bugün hayatta olabilir miydi?
Bugün ise aynı yol üzerinde, insanların can güvenliği için kullanılan bariyerler zarar görmüş durumda.
Yüksek gerilim hattı direklerinin yapımı için yürütülen yol ve kazı çalışmaları sırasında, çalışma alanından yuvarlanan taşların yol kenarındaki bariyerlere çarpması sonucu bazı bariyerler parçalanıyor ve işlevini kaybediyor.
Üstelik bu bariyerler birkaç küçük hasardan ibaret değil. Yolun güvenliği açısından kritik noktalarda bariyerlerin parçalandığı ve koruyucu özelliğini kaybettiği görülüyor.
Şimdi soruyoruz:
Bu bariyerler ne zaman yeniden yapılacak?
Yol güvenliği için konulan bariyerlerin, yapılan çalışmalar sırasında zarar görmesi anlaşılabilir bir durum olabilir. Ancak asıl mesele, zarar gören bariyerlerin ardından yolun aynı şekilde bırakılmasıdır.
Tunceli-Pülümür-Erzincan karayolu, her gün çok sayıda aracın kullandığı ve özellikle kış aylarında ciddi risklerin yaşandığı bir güzergâh.
Burada söz konusu olan yalnızca birkaç metre demir bariyer değil.
Söz konusu olan insan hayatı.
2015 yılında Rümeysa'yı Pülümür Çayı'na götüren o yol hâlâ orada. O günden bu yana değişen çok şey oldu ama yol güvenliği konusunda aynı hassasiyetin gösterilmesi gerekiyor.
Kimsenin yeni bir Rümeysa'nın hikâyesini yazmak zorunda kalmaması için, zarar gören bariyerlerin bir an önce yenilenmesi gerekiyor.
Bir bariyer bazen sadece demir değildir.
Bir bariyer, bir insanın hayatta kalma şansıdır.