Hayat, çoğunlukla durup düşünmeye zaman tanımayan bir hızla akar. Ancak bu hızın içinde, bizi insan kılan en büyük erdemlerden biri olan "anlama" yetimizi kaybettiğimizde, bedelini bazen telafisi imkansız kayıplarla öderiz. İnsan zihni, bilmediği ya da tam olarak kavrayamadığı durumlar karşısında hızla bir savunma mekanizması geliştirir. Ne yazık ki bu mekanizma, çoğu zaman karşımıza en acımasız haliyle çıkar: Önyargı.
Kırsalın derinliklerinde, dağların eteklerinde kendi halinde yaşayan evli bir çiftin hikayesi, önyargının ve anlık öfkenin insanı nasıl bir körlüğe sürükleyebileceğini en çıplak haliyle gözler önüne serer.
Yıllar önce tarlada çalışırken buldukları, annesi bir yılanla dövüşürken ölmüş o minicik, yaralı gelincik yavrusunu bağırlarına basmıştı bu çift. Onu elleriyle beslemiş, sevgiyle büyütmüşlerdi. Gelincik, evin sadık bir ferdi olmuştu. Gün gelip çiftin dünyalar tatlısı bir bebekleri olduğunda da bu sadakat değişmedi; gelincik, bebeğin başucunda adeta bir koruyucu melek gibi bekler oldu.
Bir gün, tarladaki acil bir iş için bebeği evde uykuda bırakıp gitmek zorunda kaldılar. "Gelincik burada ya, ona emanet," diyerek çıktılar evden. İşlerini bitirip eve döndüklerinde ise kapıyı açar açmaz çiftin kanı dondu. Sadık gelincikleri odanın ortasındaydı ama ağzı, yüzü, tüyleri kan revan içindeydi.
O an, adamın zihninde mantığın yerini kör bir öfke aldı. Durup bakmadı, incelemedi, anlamaya çalışmadı. İçini kaplayan o amansız önyargıyla, "Canavar! Bebeğimi yedin!" diye haykırarak elindeki küreği gelinciğin kafasına indirdi. O sadık dost, canından çok sevdiği insanın elinden gelen bu ölümcül darbeye karşı koyamadı ve oracıkta son nefesini verdi.
Dehşet içinde içeri, beşiğin olduğu odaya koştuklarında ise hayatları boyunca sırtlarında taşıyacakları o ağır vicdan azabıyla baş başa kaldılar. Bebek, hiçbir şeyden habersiz, yatağında huzur içinde uyuyordu. Beşiğin hemen yanı başında ise gelinciğin pençeleriyle paramparça edilmiş devasa, zehirli bir yılan yatıyordu. Gelincik, tıpkı yıllar önce kendisi için canını veren annesi gibi, korumakla görevli olduğu bebek için amansız bir savaşa tutuşmuş, onu canı pahasına kurtarmıştı. Ağzındaki kan, bebeğin değil, yılanın kanıydı.
Dizlerinin üzerine çöken adamın pişmanlığı, giden canı geri getirmeye yetmedi. Aceleyle verilen kararın, göründüğü gibi sanılan gerçeğin ve peşin hükmün bedeli, sadık bir dostun hayatı olmuştu.
Bu hikaye sadece geçmişte kalmış bir kıssa değildir; modern insanın her gün, her an düştüğü bir tuzaktır. Bizler de günlük hayatımızda, sosyal medyada, ikili ilişkilerimizde gerçeğin arkasını aramadan, sadece "gördüğümüz ilk kan lekesine" bakarak küreklerimizi başkalarının hayatlarına, hayallerine ve gururlarına indirmiyor muyuz? Bir insanı dinlemeden, bir olayın iç yüzünü öğrenmeden verdiğimiz her hüküm, aslında o odadaki gelinciği katletmektir.
Önyargı, insanı sağırlaştırır ve körleştirir. Gerçeği görmemizi engelleyen kalın bir duvar örer zihnimizin etrafına. Üstelik bu duvarları yıkmak, dışarıdaki düşmanlarla savaşmaktan çok daha zordur. Tıpkı insanlık tarihinin en büyük dehalarından birinin de fark ettiği gibi; içimizdeki o katı kalıpları, peşin hükümleri esnetmek dünyanın en büyük fizik kuralını alt etmekten bile daha büyük bir çaba gerektirir.
Albert Einstein’ın o zamansız ve derin sözünde ifade ettiği gibi:
"Önyargıları kırmak, atomu parçalamaktan daha zordur."
