Çağımızın en ucuz tüketim maddesi nedir diye sorsalar, tereddütsüz "söz" derdim. İş dünyasından ikili ilişkilere, siyaset meydanlarından dijital vitrinlere kadar her yer, tutulmayacağı daha söylenirken belli olan büyük vaatlerle dolu. Herkes en sadık dost, en güvenilir ortak, en sarsılmaz yol arkadaşı olduğunu iddia ediyor. Ta ki rüzgar tersine dönüp bedel ödeme vakti gelene kadar.

İnsanoğlunun bu ezeli zaafını ve boş vaatlerin ağırlığını anlamak için binlerce yıl öncesine, İsa ile öğrencisi Petrus arasında geçen o meşhur geceye bakmak yeterlidir. Petrus, İsa’nın en yakınındaki isimdi; coşkuluydu, cesurdu ama her insan gibi kendi gücüne fazlaca güveniyordu. İsa, başına gelecekleri haber verip öğrencilerinin dağılacağını söylediğinde, Petrus herkesin önünde göğsünü gere gere o büyük sözü vermişti:

O zaman İsa onlara, «Bu gece hepiniz benden ötürü sendeleyip düşeceksiniz» dedi. «Çünkü şöyle yazılmıştır: ‹Çobanı vuracağım, Sürünün koyunları darmadağın olacak.› (Matta 26:31)

Ama ben dirildikten sonra sizden önce Celile'ye gideceğim. (Matta 26:32)

Petrus ona şu karşılığı verdi: «Herkes senden ötürü sendeleyip düşse bile, ben asla düşmem!» (Matta 26:33)

İsa ona, «Sana doğrusunu söyleyeyim, bu gece horoz ötmeden önce beni üç kez inkâr edeceksin» dedi. (Matta 26:34)

Petrus ise, «Seninle birlikte ölmem gerekse bile seni asla inkâr etmem» dedi. Bütün öğrenciler de aynı şeyi söylediler. (Matta 26:35)

Ne kadar tanıdık, ne kadar iddialı bir cümle, değil mi? Bugün de etrafımızda bizimle ölüme gideceğini söyleyen ne çok insan var. Ancak İsa, insan doğasının zayıflığını ve korku anında verilen sözlerin nasıl buharlaştığını biliyordu.

Saatler henüz gece yarısını yeni geçmişti. İsa tutuklanmış, yargılanmak üzere götürülmüştü. Dışarıda, soğuk avluda ateşin başında ısınmaya çalışan Petrus’un yanına bir hizmetçi kız yaklaştı ve onu tanıdı. Az önce ölüme meydan okuyan o dev adam, bir hizmetçinin sorusu karşısında küçüldü. Yeminler ederek, hatta kendine lanet okuyarak onu tanımadığını söyledi. İncil, o kırılma anını tüm çıplaklığıyla şöyle anlatır:

"Petrus kendine lanet okuyup ant içerek, 'O adamı tanımıyorum!' dedi. Tam o anda horoz öttü. Petrus, İsa’nın, 'Horoz ötmeden beni üç kez inkâr edeceksin' dediğini hatırladı ve dışarı çıkıp acı acı ağladı." (Matta 26:74-75)

Bugün yaşadığımız dünya, o avluda yanan ateşin etrafından pek de farklı değil. İnsanlar kendi konforları, çıkarları ya da güvenlikleri tehlikeye girdiğinde, dün ettikleri yeminleri bir çırpıda unutuyor. Farkımız şu ki; Petrus horozun sesini duyduğunda utancından dışarı çıkıp acı acı ağlayacak vicdana sahipti. Modern insan ise tutmadığı sözlerin ardından ağlamak yerine, yeni yalanlar ve yeni bahaneler üretmeyi tercih ediyor.

Boş vaatlerin havada uçuştuğu bu dünyada asıl mesele, süslü cümleler kurmak değil; horoz öttüğünde nerede durduğumuzdur. Kuru gürültüye ve büyük yeminlere değil, zor zamanda sessizce yanımızda duranların sadakatine ihtiyacımız var. Zira gerçek sevgi ve gerçek dostluk, fırtına kopmadan önce verilen sözlerle değil, fırtına başladıktan sonra gösterilen duruşla ölçülür.

Son olarak çok anlamlı bir ayet:

“Ama söylediklerinizi yapmazsanız, RAB'be karşı günah işlemiş olursunuz; günahınızın cezasını çekeceğinizi bilmelisiniz.” (Çölde Sayım 32:23)