Ringde İp Cambazlığı, Ring Dışında Mağduriyet Şampiyonluğu…
Dün gece bir boks maçı izledik. Daha doğrusu, boks maçı diye oturduğumuz ekranın karşısında zaman zaman bir kovalamaca, zaman zaman bir saklambaç, zaman zaman da ip cambazlığı gösterisine tanıklık ettik.
Ringin bir köşesinde Umut Çamkıran, diğer köşesinde Aliev vardı. Aliev, iki metreyi aşan boyuyla, uzun kollarıyla ringe önemli bir fiziksel avantajla çıkmıştı.
Umut ise daha kısa boyuna rağmen rakibinin üzerine gitmeye, mesafeyi kapatmaya ve dövüşmeye çalışıyordu. Ama gelin görün ki Aliev'in başka planları vardı! Vur, uzaklaş. Yaklaşanı it. Sıkışınca sarıl. Tehlike geçince yeniden kaç! Öyle anlar oldu ki insan, Aliev'in boks eldivenlerinin içine bir çift koşu ayakkabısı sakladığından şüpheleniyordu.
Elbette boks yalnızca yumruk atmaktan ibaret değildir. Savunma da bir sanattır. Mesafe korumak, rakibin hamlesinden sıyrılmak, doğru zamanda karşılık vermek de boksun inceliklerindendir. Ancak savunmayla kaçmak arasında, teknikle cambazlık arasında ince bir çizgi vardır. Benim gördüğüm, Aliev'in o çizginin üzerinde bütün gece ip cambazlığı yaptığıydı.
Umuda Sarılan Adam
Türkçede güzel bir deyim vardır: Umuda sarılmak. İnsan çaresiz kaldığında umuda sarılır. Dün gece bu deyim ringde ete kemiğe büründü. Aliev, ne zaman sıkışsa Umut'a sarıldı! Ama bu sarılma ne dostçaydı ne de kardeşçe. Bu, biraz da “Aman yaklaşma, biraz uzak dur, şu kemeri alıp evime gideyim!” sarılmasıydı.
Umut dövüşmek istiyordu, Aliev ise mümkün olduğunca dövüşmeden kazanmanın hesabını yapıyordu. Ve sonunda puanlarla kazandı. Demek ki bazen ringde en iyi yumruk atan değil, en iyi hesap yapan kazanabiliyormuş!
Kemeri Kazanmak, Saygıyı Kazanmak Değildir!
Asıl mesele maç bittikten sonra başladı. Aliev, galibiyetinin ardından seyircilere yönelik, spor ahlakıyla bağdaşmayan müstehcen bir hareket yaptı. Oysa gerçek bir şampiyon yalnızca rakibini yenmez; öfkesini, kibrini ve egosunu da yenebilmelidir. Bir sporcu için kemer beline takılır ama saygı insanın karakterine yazılır. Kemerin altın olması, onu taşıyan davranışların da altın olduğu anlamına gelmez. Aliev'in seyircilere yönelik hareketi, benim gözümde kazandığı galibiyetin üzerine düşen büyük bir gölgeydi.
Bir Taşla İki Kuş!
Ne yazık ki hikâye burada bitmedi. Aliev'in hareketine öfkelenen bazı seyirciler kontrolünü kaybetti. Ringde ve çevresinde gerginlik yaşandı. Seyircilerin öfkesi anlaşılabilir. Ancak öfkenin anlaşılabilir olması, her davranışın haklı olduğu anlamına gelmez. İşte tam da burada ikinci büyük hata yapıldı. Çünkü seyircilerin kontrolsüz tepkisi, Aliev'in işine yaradı. Düşünün! Adam ringde kemeri kazandı. Ardından yaptığı hareketle seyirciyi öfkelendirdi. Seyircilerin taşkınlığı sonucunda ise bu kez mağduriyet görüntüsünün merkezine yerleşti. Yani hem kemeri aldı hem de mağduriyetin madalyasını taktı! Buna halk arasında ne derler? Bir taşla iki kuş! Hatta bu defa taş bile atmasına gerek kalmadı. Seyirciler öfkeleriyle onun ekmeğine yağ sürdüler.
Peki, Umut Ne Olacak?
Beni asıl düşündüren mesele budur. Umut Çamkıran'ın emeği, kariyeri ve bundan sonraki spor yaşamı... Seyirciler belki Umut'u savunmak, ona sahip çıkmak istediler. Fakat bazen birini savunmanın en doğru yolu, öfkeyi değil aklı öne çıkarmaktır. Çünkü kontrolsüz bir tepki, haklı olduğunuz bir konuda sizi haksız duruma düşürebilir. Umarım yaşananlar Umut'un kariyerini olumsuz etkilemez. Umut'un ihtiyacı olan şey, öfkeli kalabalıklar değil; bilinçli, sağduyulu ve arkasında dimdik duran bir seyirci topluluğudur.
Son Raundun Galibi Kim?
Dün gece Aliev kemeri kazandı. Ama benim gözümde ringdeki mücadele kadar, ringden sonraki davranışlar da önemlidir. Bir boksör rakibinden uzaklaşarak puan kazanabilir. Bu, boksun kuralları içinde mümkündür. Fakat sportmenlikten uzaklaşarak saygı kazanamaz. Seyirci de haklı öfkesini kontrol edemediğinde, istemeden karşı tarafın hikâyesine hizmet edebilir. Dün gece bunun düşündürücü bir örneğini gördük. Ve geriye ilginç bir tablo kaldı: Aliev, Umut'tan uzak durarak kazandı. Sıkışınca Umut'a sarıldı. Galibiyetten sonra seyirciyi öfkelendirdi. Ardından yaşananlarla mağduriyetin merkezine yerleşti. Kısacası, dün gece herkes bir şekilde Umut'la uğraştı. Ama en çok Umut'a sarılan, sonunda kemeri alıp gitti. Yine de unutmayalım: Kemer kazanmak başka, gönül kazanmak başka! Ve bazen insan, ringde kazandığını ringden çıkarken kaybeder.