Bazı insanlar vardır; yalnızca yaşayıp gitmezler. Bir ömrün içine, bir ülkenin hafızasına yerleşirler. Onlar artık bir insan değil, bir zamandır; çocukluğumuzun, gençliğimizin, umutlarımızın bir parçasıdır. Böyle insanların gidişi yalnızca bir ölüm değildir. Dünyayı milyon kere eksilten sessiz bir yıkımdır.
Kadir İnanır da bu ülke için öyle bir insandı.
Onun yaşlanmış hâlini görmek bile içimizi rahatlatıyordu. Çünkü biliyorduk ki bir yerlerde hâlâ nefes alıyor, hâlâ bu ülkenin göğü altında yürüyor, hâlâ bizimle aynı zamanı paylaşıyordu. Şimdi ise ölümünün o ağır gerçeğiyle yüz yüzeyiz. Ve insan, bir daha hiç göremeyeceğini öğrendiği birini nasıl kabullenebilir ki?
Bugün haber spikerleri, en yakın dostlarından Menderes Samancılar'a Kadir İnanır'ın ölümünü sordular. Gözyaşlarını tutamadan şu cümleyi kurdu:
"Hepimizi yaralı bırakıp gitti. Sanki vurulmuşuz da düşmüşüz bir yerde... Bir tarafımız tutmuyormuş gibi..."
Aslında bütün ülkenin hissettiği tam da buydu.
Evet... Hepimiz yaralı kaldık.
Çünkü Alyazmalım'ın İlyas'ıydı o. Ve hayat bizi döverken, sanki bir yerlerden Tatar Ramazan'ın o gür sesi yükseliyor hâlâ:
"Yeter ulan... İlişmeyin gariplere!"
Ölüm haberini duyunca insanın aklına Katırcılar'ın kar altında kalan sessizliği geliyor. Ya da kendi ruhunu asmaya çıkmış yarım bir cellat gibi dolaşan o kimsesiz adam...
Kadir İnanır'ın filmleri yalnızca sinema değildi. O filmler bu ülkenin evlerine insanlık taşıdı. Merhameti, vicdanı, sevgiyi ve onuru taşıdı.
İşte bu yüzden bugün yalnızca bir aktörü uğurlamıyoruz.
Bugün her evden bir cenaze kaldırıyoruz.
Çünkü ölü hepimizin evinden çıkıyor.
Kimimizin Kadir abisi, kimimizin Kadir babası, kimimizin çocukluğunun kahramanıydı o. Kimi zaman sokağımızdaki delikanlı, kimi zaman evimizin en büyük oğlu oldu. Biz onun filmleriyle büyüdük. O yüzden şimdi eksilen yalnızca bir sanatçı değil; çocukluğumuzun bir parçası, hafızamızın en sıcak köşesi.
Kolay mıdır bir dağın yıkılışını seyretmek?
Kolay mıdır ömrünü insanlığa adamış yaşayan bir bilgeyi toprağa uğurlamak?
Büyük barışı görmeden gitti belki... Ama büyük barışın umudunu, insan sevgisini ve vicdanını bıraktı ardında.
Ruhu şad, mekânı cennet olsun Kadir abinin.
Yerin hiçbir zaman dolmayacak.
Bize kattığın güzellikler, bize öğrettiğin insanlık ve ardında bıraktığın yüzlerce unutulmaz karakter için sana sonsuz kere minnettarız.
İyi ki geçtin bu dünyadan...
İyi ki bu çağın Kadir abisi oldun.
Ve iyi ki milyonlarca insanın kalbinde, hiçbir zaman ölmeyecek bir yer edindin.
