Bazı acılar vardır, tarih onları yazmaz; çünkü yazmak yetmez. Çünkü kelimeler, o acının karşısında diz çöker. İşte Dersim Katliamı da böyle bir yaradır—ne anlatılabilir tam anlamıyla, ne de susularak geçilebilir.
O gün, ölüm yalnızca bir son değildi; bir sahneye dönüştü. İnsanlar, kadın-erkek, genç-yaşlı, çocuk demeden bir makinelinin karşısına dizildiğinde, aslında insanlık da o namlunun ucuna dizilmişti. Kurşunlar yalnız bedenleri değil, zamanın kendisini de delip geçti. Ve o zamanın içinden, küçücük bir çocuk baktı olan bitene… Gözleriyle değil sadece, ruhuyla gördü.
Davut Tekin işte o çocuğun büyümüş hâliydi.
Şans eseri hayatta kalanlardan biri… Ama bazen hayatta kalmak, ölmekten daha ağırdır. Çünkü yaşamak, tanıklık etmeyi de sürdürmektir. O, yerde kanlar içinde yatan bedenleri gördü. Yetmedi, süngülerin insan etine nasıl saplandığını da gördü. Ölümün bile utandığı bir vahşeti, çıplak gözleriyle içine gömdü.
Ve o günden sonra sesi… Evet, sesi artık bir insanın sesi değildi. Bir kıyametti. Dağlara çarpan, taşlardan geri dönen, susmayan bir yankı… Belki de bu yüzden bazı sesler yaşlanmaz; çünkü taşıdıkları acı, zamana sığmaz.
Bir çocuk düşünün… Oyuncak yerine ölümle tanışmış. Ninniler yerine kurşun sesleriyle uyumuş. Ve sonra büyümüş… Ama büyümek, her zaman iyileşmek değildir. Onun çocukluğu, orada kaldı. O katliam tarlasının bir ucunda… Hâlâ ölümü izliyor.
Davut Tekin doksan yılı aşan ömrünü tamamlayıp bu dünyadan göçtü. Ama onun gidişi bir son değil. Çünkü bazı insanlar ölmez; acıları yaşadıkça, hatırladıkça var olmaya devam eder. Ve bazı yaralar kapanmaz; çünkü kapanırsa, unutulur.
Bugün, dünyanın orta yerinde hâlâ o acı duruyor. Görmek isteyen için açık, duymak isteyen için çığlık çığlığa. Mesele sadece bir insanı uğurlamak değil; onun taşıdığı tanıklığı, o emaneti anlamak. Çünkü unutmak, biraz da yeniden öldürmektir.
Mekânın gül ile Gülistan olsun Davut amca…
Senin tanıklığın, bu toprakların vicdanında bir iz olarak kalacak.
Ve belki bir gün, bu dünya senin gördüğün o karanlığa bir daha düşmemeyi öğrenir.